ÖYKÜ

Hakan Sarıpolat  





 

“Ben bir başkasıdır.”
                                             Arthur Rimbaud


Dinle bak İsmail!

Seni tanıdığımda otuz iki yaşındaydın. Islak bir bankın üzerinde oturuyordun. İçinde, büyük bir boşluk vardı. Ailene, işine, çevrene… Kısacası, hayata. Solmuş, yeşil gözlerinle, uçuşan martıları izliyordun. Elinde bir kitap. İsmini unuttum ama hiç iç açıcı değildi yazılanlar. Okudum. Sen okumadın. Kitabın ıslandığını bile fark etmedin. Karşına dikildim. Kollarımı açtım. Şaşırmadın. Sevindin hatta. Eski bir dost gibi sarıldık. Ağlamaya başladın birden. Hıçkırıklara boğuldun. “Geçti hepsi.” “Gerçekten geçti mi?” Gözlerindeki yaşı sildim. “Geçti, inan bana.” Kitabı kaldırıp atmıştın denize. Suyun üstü, siyah harflerle dolmuştu. Gülmüştük. O zaman anlam kazanmıştı, yazılanlar.

Ne anılarımız var be İsmail! Bazıları aklıma geliyor da…

Sahile inerdik. Balık ekmek yerdik. Ben sevmezdim. Senin için yemiştim birkaç defa ama. Sonradan, sen de yemedin. “Seversen seveceğim. Sevmezsen, sevmeyeceğim.” demiştin. “Saçmalama İsmail. İnsan, kendi olmalıdır.” demiştim. Dinlemedin beni. “Sen, benim manyak halimsin ortak. Senden sonra, kendimi çok iyi hissediyorum. Merve bile şaşırıyor halime. Başka kadın mı var hayatında, diye tutturdu geçen. Telefonumu kurcaladı. Kimseyi aramamışsın, kimse de seni aramamış. Mesajlarda da bir şey yok, diyerek, şaşkın şaşkın baktı suratıma.” Uzun uzun gülmüştün.

Dinliyorsun değil mi İsmail! Boşuna çene patlatmayalım burada. Ha iyi tamam o zaman. Ses etmeyince uyudun sandım. Kızma hemen. Devam ediyorum.

Tavla oynamaya giderdik kahveye. Her defasında ben yenerdim. Birinde çok hırs yapmıştın. “Bu defa siktim belanı.” Gülmüştüm. “Sen gül, birazdan görüşürüz.” İki çay söylemiştik. O kadar gözün dönmüştü ki… “İçsene çayını, soğuyacak.” “Sus, aklımı karıştırma şimdi. Hem bu insanlar neden bize garip garip bakıyorlar ortak?” “Boşver insanları İsmail, dübeşe gel.” Tavlayı, koltuğunun altına vermiştim. “Öde hesabı.” Kızgın, atmıştın on lirayı masaya. “Üstü kalsın. Arkadaş içmedi çayını. Fazla bile.” Kahveci neden küfür etmişti sahi? “Gelme lan bir daha buraya, yavşak. Elalem deliye hasret, biz akıllıya.” “Ayıp oluyor abi arkadaşın yanında.” “Arkadaşının da senin de… Siktirin gidin lan!” Bağırmıştı arkamızdan. Ne saçma insandı. Hatırlıyor musun İsmail?

Bir gün, çok dertliydin. Dokunsam, ağlayacaktın. “Gel otur yanıma, anlat.” Daha fazla tutamadığın gözyaşlarıyla, anlattın her şeyi. Unutamadığın aşkından, sevmeyerek yaptığın işinden, eşinin dırdırlarından, annenin takıntılarından, kız kardeşinin koca sevdasından, babasız büyümenin zorluklarından, çocuğuna olan tahammülsüzlüğünden… Kaybolmuş bir insandın. “Eve gitmek istemiyorum.” Bir şey diyememiştim. Sabahın ilk ışıklarına kadar anlatmıştın. Şezlongun üzerinde sızıp kalmışız. Öğle güneşi de olmasa, akşama kadar uyurduk herhalde. Benimle arkadaş olduktan sonra, uyumayı da sevdin. Uyku nedir bilmeyen adam, bir anda uyku delisi olup çıkmıştı. Kaç defa uyardım seni. “Eşin var, çocuğun var, işin var. Sorumlulukların var. Bu kadar uyuma.” Dinlemedin. “Yerin dibine batsın sorumluluklar ulan! Yedi bitirdi beni. İstemiyorum sorumluluk falan.”

O günden sonra, çok değiştin İsmail! İflah olmaz biri olup, çıktın.

Gülerek geldin, bir gün. “Pılısını pırtısını toplayıp, gitti. Ailesinin yanına. Çocuğu da aldı. Saksıları bile aldı giderken. Bana, bağlanacak bir şey bırakmadı.” Hafiflemiş bir halin vardı. Korkmuştum senden. Kaçmak istemiştim yanından. Kaçamadım ama. Ben de bağlanmıştım sana. İlk defa bir dostum olmuştu. Benden çok farklıydın ama giderek birbirimize benziyorduk. Sessiz sakin kişiliğin, benimle canlanıyordu. Bendeki delilik de, seninle törpüleniyordu. Çok fazla kitap okuyorsun ya. Bir tek ona alışamadım. Okuyup geçiyorsun. Sonra başka kitap.”Ne anladın ulan İsmail?” “Hiçbir şey ortak.” “İnsan, anlamadığı şeyi okur mu ulan?” “Ne yani, her şeyi anlamak zorunda mıyız hayatta?” Ne boktan laftı be!

Sağlığına İsmail! Senin bardak hala dolu be oğlum. Hadi bakalım. Yüklen az.

Evine çağırmıştın. Yok ben gelmeyeyim deyince de, ısrar etmiştin bir dünya. Utana sıkıla kabul etmiştim. Bedenimi, dört duvar arasına sokmaya alışkın değildim ki İsmail. Evine girdiğimde, kesif bir koku dolmuştu genzime. Midem bulanmıştı. Salona geçmiştik. Yemek masasının üstü, bira şişeleri ve fıstık kabuklarıyla doluydu. Dantelli masa örtüsü sararmıştı. Eskiden düzenli olduğu belli olan eşyalar, buruktu. Yapış yapıştı her yer. Perdeler kapalıydı. Griye çalmıştı iyice. Eskilerden kalmış çocuk sesleri, kırlentlerin arasına saklanmış. Yaslasam başımı, duyacaktım. Aile fotoğrafınız hala duvarda asılıydı. Ona baktığımı görünce, gözün dolmuştu. “İnsan özlüyor bazen.” Anlayamamıştım seni. “Kusura bakma, temizleyemedim etrafı.” En son ne zaman temizlik yaptın ki ulan, diye soracak oldum. Vazgeçtim. Üzülme istedim. Birkaç saat oturduktan sonra, hoşuma bile gitmeye başlamıştı bu kirlilik. Bira açmıştık. Yine çok içmiştik. Biz hep çok içtik zaten. “Kal benimle.” Şaşırmıştım. Öyle masum bir ifade vardı ki suratında. Hayır diyemedim. “Yeşil kanepe benim.” Gülmüştün. “Nerede istersen orada uyu ortak, ev senin.”


Gözünü kapattın. Uyumuyorsun değil mi İsmail? Uyursan bozuşuruz bak. Hah iyi o zaman. Napim be oğlum. Bir sen kaldın etrafımda. Senden farklı mıyım sanki. Benim de konuşacak kimsem yok. Ailem var mı, onu bile bilmiyorum. Seninle açtım sanki gözlerimi yaşama. Kaç yaşındayım, şimdiye kadar ne yaptım, bir sevgilim oldu mu hiç… Yok. Hatırlayamıyorum. Evini görünce bir garip olmadım değil ama. Demek ki, insanlar bu şekilde sürdürüyorlar yaşamlarını. Böyle eşyalara bakarak; böyle yataklarda yatarak getiriyorlar ölümlerini, diye düşünmüştüm.

Kardeşin gelmişti bir gün eve. Sen yoktun. Ben açtım kapıyı. “Merhaba, ben...” “Biliyorum. Kardeşimin başını yakan adam değil misin?” Acıyarak baktı suratıma. Kızgındı çokça. Gördüm. “Bu evin hali ne böyle. Kendinize ne yapıyorsunuz.” diye kızmıştı bir dünya. “Önce şu evi biraz adam edelim.” Çöpleri döktük, evi temizledik bir güzel. Sulu köfte bile yapmıştı. Gelirken ekmek alsa bari diye düşünmüştüm. Sahi, nereye gitmiştin o gün İsmail? Masayı görünce ne çok sevinmiştin. Sağ olsun para bile bırakmıştı giderken. Annem sizi çok merak ediyor. “Bu şekilde yaşamayın! İsmail’e söyle, yeni bir işe girsin, yaşantısını düzene soksun.” diye de tembihlemişti. Öpmüştü yanağımdan, bunları dedikten sonra. Ne güzel ablan var İsmail. Kızma be hemen. Kardeşim sayılır o benim.

Annen gelmişti, bir gün sonra. Ağlayarak sarılmıştı boynuna. Garip garip bakmıştın suratına. Allahtan, ablanla temizlemiştik evi. “Anne, bu en yakın arkadaşım.” “Güzel oğlum. Bu adamı terk et. Aileni, işini, çocuğunu aldı senden. Bu evde yaşayamaz. Çok seviyorsun onu ama olmaz be oğlum. Anla beni. Kurbanın olayım. Az söz dinle. Gitsin artık. Hem ben istemiyorum onu. Analık sözüm yok mu hiç?” Çok zoruma gitmişti. Sanki ben yokmuşum gibi konuşuyordu. Ne yalan söyleyeyim, bi ara çekip gitmeyi bile düşündüm. Gözlerin dolmuştu. Vazgeçtim. “Oğlum, doktora gitmen lazım!” Şaşırmıştık. Ne zaman hasta olmuştun İsmail sen? “Arayacak seni yarın. Mutlaka git yanına. Tanıdık. Sana elinden gelen yardımı yapacak” Giderken çok ağladı kadıncağız. Sana güvenmek istiyordu. Yüzüme hiç bakmış mıydı? Hatırlamıyorum. İllaki bakmıştır ama. Misafir mi sevmiyor yoksa?

Birkaç hafta, doktorun ısrarlı aramalarına cevap vermedin. “Belki önemli bir şeyin vardır. Git adamın yanına.” Yüzlerce kez söyledim. Yine dinlemedin beni. Zaten ne zaman dinledin ki… Bazen, çok sinir bozucu bir insan oluyorsun İsmail. Dost acı söyler. Annen geldi, dinlemedin. Ablan geldi, dinlemedin. Eski eşin geldi, dinlemedin. Çocuğunu bile dinlemedin. Bağırdılar, ağladılar, kolundan tutup götürmek istediler, öleceksin bu evde tek başına, böyle yaşanmaz, kendini düşünmüyorsan bizleri düşün dediler. Dediler de dediler… Gitmedin.

Ne inatçı adamsın ulan İsmail! Sana diyorum. Bak gözlerime. Kaçırma öyle.

“Bundan sonra, evin kontrolü bende.” Bağırmıştım. “Yeter be! Kalk doktora gidiyoruz.” Uslu bir çocuk olmuştun. Seni ilk defa korkarken görmüştüm. Korkunca, tanıyamadım. Gözlerin küçüldü, rengin soldu, kalp atışların hızlandı. Elindeki kitabı, kanepenin üzerine bırakıp, hırkanı giymiştin. Onca şeyden sonra, neden terk ettin ki inadını? Keşke, terk etmeseydin. Yaktın bizi İsmail!

Taksiye atlayıp, doktorun yanına gitmiştik. Beyefendi bir adam çıkmıştı doktor. Allah var. Ne çok ilgilenmişti seninle öyle. Bir dünya soru sormuştu. Hepsine kaçamak cevaplar vermiştin. Gözümün içine baka baka, yalan bile söylemiştin adama. İki saat konuşmuştunuz. “Yapmayı, en sevdiğiniz şey nedir?” İlk defa doğruyu söylemiştin. Kitap okumak. “Peki yazmayı düşündünüz mü hiç?” Aynı anda, denizin üstündeki siyah harfleri düşünüp, gülmüştük. Şaşkın, bakmıştı sana. Birkaç tane de ilaç yazmıştı en son. “Pek faydası olmaz ama, siz yine de kullanmayı ihmal etmeyin. Haftaya yine geleceksiniz yanıma. Kaytarmak yok.” “Madem faydası yok, almayalım ilaçları o zaman İsmail.” Ne çok sevinmiştin.

Her hafta giderdik, doktorun yanına. “Hastalığınız giderek ilerliyor. Dediklerimi yapmıyorsunuz sanırım. ” Aynı şeyler. Gözlerin bana kayardı. İlaçları alalım bu defa diye düşünürdüm. Sen de. Ama almazdık. Bir poşet bira kapıp, sabaha kadar içerdik. İçince geçecek her şey, zannederdik. Geçmedi.

Son gidişimizde olan oldu. “Öldürmelisiniz onu!” Bağırıyordu. “Yoksa o sizi öldürecek.” Gözlerine bakmıştık. Öfkeliydi. İlk defa öyle görmüştük onu. Beyefendi adam gitmiş, yerine canavarın teki gelmişti. “Öldürün!” Yakana yapışmıştı. “Yoksa o sizi öldürecek!” Büyümüş gözlerimi adama dikip, kurtarmıştım seni kollarından. Koşa koşa gitmiştik eve. Soluk soluğa. Kanepeye yığıldığımızda, bakmıştık ilk defa birbirimize. Beni öldürmek istediğini, o an anlamıştım. Önce ben, onu öldürmeliyim diye düşünmüştüm. Evet, böyle düşünmüştüm İsmail.

O günden sonra, allak bullak olmuştu hayatımız. Doktora gitmedik bir daha. Evden çıkmadık. Birbirimizi kollar olmuştuk. Korku içinde uyuyorduk. Ne zaman birimiz mutfağa gitse, elinde bir bıçakla gelecek diye düşünüyorduk. Kapılara, telefonlara bakmaz olduk. Yorganın altında, karanlık düşüncelere dalıyorduk. Bir seninkinde boğuluyorduk, bir benimkinde. Zehirlenme korkusundan dolayı, yemeyi içmeyi bile kesmiştik İsmail. Hatırla! Kabuslar görmeye başladık. Ter içinde uyanıyorduk her gece.

Yine böyle bir kabusun ardına, kararımı vermiştim. Dayanamıyordum artık. Her gece her gece… Böyle hayat olmaz olsun, diye düşündüm. Cesaretimi topladım. Önce davranıp, öldürecektim seni. Mutfağa gittim. Keskin bir bıçak aldım. Yeşil kanepede uyuyordun. Suratında tuhaf bir gülümseme vardı. Mutlu bir rüyanın, en güzel yerinde gibiydin. Ben kabuslar görürken, sen en güzel rüyaları görüyordun demek. Bıçağı havaya kaldırdım. Bütün gücümle sapladım kalbine. Dehşet içinde açmıştın gözlerini. Şaşırmıştın. Neden? Ağzını kapattım ellerimle. Son nefesini verene kadar da çekmedim. Yeşil gözlerin beyazladı. Göz bebeğin söndü. Kaldırıp yere attım leşini. Ben yattım yerine. Uzun zaman sonra, ilk defa, huzur içinde uyumuştum o gece. Ne kabus gördüm, ne de ter içinde uyandım.

Sabah uyandığımda, elinde yarılanmış bira şişesiyle, oturuyordun. Yanıbaşımda. “Neden öldürdün lan beni?” Kızgınlıktan çok, kırgınlık vardı sesinde. Hiçbir şey diyemedim. Ağlamaya başladım.

Sahi İsmail, neden öldürmüştüm ben seni?




dizin
    üst    geri    ileri  

 




 12 

 SÜJE  /  otuz dördüncü sayı