I

Kediye küfreden farenin dostu sayılmaz, kapılma.


II

Sözünü sakınırken ellerin yakarıda olmalı; dua külbastı.


III

Yalanın inine davet edilen ayı kış uykusuna yatmaz; tercihen beyaz ayda ölür.



IV

Güneşin sokaktaki gölgesi gökdeleni şımartmasın, ağaç serinlik verir.



V

Aşk, sevişme öncesi sefilliğidir.



VI

Hayıflanan çiçek, rengine zayıf kalır.



VII

Onur hiçbir hazırlık gerektirmez: vardır.



VIII

Tene tümleçse düş, işte, sevgidir.

 

IX

Zekilerin çirkin kabullenilişi bir tarzın ifadesidir: Yitik benlik.



X

Konuşma ve yazma yetisinden mahrum bir faraziye-tanrı acizliğiyle övünülemez.



XI

Sevinç, ancak ki uzaksız bir misafirse güzellik bulaştırır ellerine ve en sevdiğin kokar dokundukça.



XII

Her canlının ruhunda bulunan fiziksel gülüş, "olmak" için zaman ve mekan kollar.



XIII

Sakinlik kediye ve çocuğa yakışmaz, tembellenir.



XIV

Huy ve bilinç barındığı bedenden hoşnutsa meymetlenir yüzde; güzele ayna duran şahane'nin ifadesizliği bundandır çoğu kez.



XV

Din masalıdır cazip bir kıza cin olan; korkutmak ve etkilemek için saflığı.



XVI

Kendi yaşamında bir ters cambaz kaldırımda yürüyemez, ayakları şaşırır, tökezler.



XVII

Kapının tüm hüznü artık gelmeyecek olan içindir, gidecek olan içinse sadece mutluluk diler.



XVIII

Sözü eksik bir sevgide konuklanmaz ; yorgun olunsa dahi gidilmeli biran önce.



XIX

Göz rengine ay yapıştığında güzelleşir bakış; ki bu sana bakanla ilgilidir tümüyle.



XX

Üzünç karşılaşmalarında kısa gövdelerin yalnızlığı el uzatamaz dostluğa; kırılgandır.



XXI

Varken duruyordu karşımda görkemle ve ben seviniyordum, Şimdi yokken durmuyor. Bir ölü tanıdık gibi hüznün rüyasında uykulu geçmiş sanki!



XXII

Salıncaksız parkın neşeli çocukları ; "savaş huzur getirecek" diye buyurdu tanrınız size! "Ölüme amin suresi"ni okuyarak selamlayın yüce acınızı, hep birlikte... Gerideki haylaz çocuklar masal için oynamayı sürdürüyorlar sokaklarda yara bere içinde kalsalar da hep bir umut...



XXIII

Ben, çokların içinde "sen" oldum, öyle kimsesiz değiliz biz!



XXIV

Saatin sessizliğini boz; seviş zamanla!



XXV

Çok sonraları alışılmış bir sadakat oldu isyan ve kimse inanmadı bir daha suçun azizliğine!



XXVI

Sözün eylemidir bilgelik. Her ağza yakışmaz.



XXVII

Huzursuz bir hiç kalındığında eskiye inanmak yetmez, aynı zamanda düşe soyunmak gereklidir.



XXVIII

Unutulmuş bir adresin ziyaretçisi olmak heyecan vericidir, bir o kadar da mutluluk!...



XXIX
Sessiz bir söyleşide kazanılan bilginin değerine paha biçilemez!



XXX

Yalnız kal ama asla erdemsiz yaşlanma!