KARMAŞA DÜŞ



Sese indiğinde şaşırabilirdin konuşsaydım, ama sustum ve sen kaldın orada, dipte.

Hiç çoğalmadın. Ağaç serpildi. Su yayıldı. Hep eksildin.

Yırtık bir sabah ışığı karanlık sızdırdı günün aralığından senin uykuna. Tektin.

Üzüntülerimi verebilirdim oysa vahşete dilenen ellerine; biçare düşmeseydin kendine çökkün münferit duvarının dibinde, korunak-sız. Kalakaldın.

Şimdi hiç yakarma!

Seyircisiz soytarı, sen, hiçbir maske değiştirmiyor yüzünü, hep aynı karmaşa.

Sadece acınır sana bu düşün içinde.

Çağ küskünü bir önseziden say sana söylediklerimi ve unut gitsin!




içindekiler    üst ↑     


 



  63  

 



Kıvılcım Vafi   l   Tüm Yapıtlar   l   AYNILIK ADALETİ