ÖNCÜ SUKUŞU



Saati olmayan bir gece zamanı yalnızlığında bekliyor ay. Kimse-sizliğini içiriyor karanlık açlığına sevinin. Hor görüyor kardeşsizliği. Siliyor kendini geceden. Yalnız kalıyor orman.

Dibinde ot kırıklarını besliyor nehir. Kurutuyor kendini ilk rastladığı ağaç kökünde boğum boğum. Çekiliyor topraktan. Yalnız kalıyor hava.

Güneş bembeyaz izler düşürüyor leylek göçünde yeryüzü gölgesine. Bölük pörçük vedalanıyor sükûnet. Üzülüyor kalan.


...Ve öylece patikalarda uzayıp giderken kuytuluk, sen düşe çıkıyor-sun hışırtılarla apansız. Ay, gecesini iade ediyor ormana, nehir ne-mini havaya.

Artık hiç bitirilemez olan sendeki çoğalışa öncü bir kuş katılıyor.


Görüyorum bunu ve inanıyorum sana.



içindekiler    üst ↑     


 



  58  

 



Kıvılcım Vafi   l   Tüm Yapıtlar   l   AYNILIK ADALETİ