ÇOKSAMAKLI ZAMANLAR YANGISI VE İYİLEŞME



Taş duymadı otun sesini. Kuş duymadı. Sağırdı şarkısı otun çünkü. Büzüldü çokluk.



Şimdi kim kaldı?

Saatlerin çoğul güzelliğinden aymış bir yüz oldun sis aynasında. Denizin üstünde çırpınıp durdu boğulan bir bulut gözlerinin önünde. Geçip gittin yanından hiç umursamadan. Arkandan hüzünlü nemiyle esti yel. Üşümedin bile. Demek ki düşe taşımıyorsun artık kalan zamanlarını. Çökkünsün ağır akşamlarda. Haz kırıldı bedeninde ve döküldü mutlu su. Kurudun.



Böyle dahi viran olsa serüvenin, akıbette heptik. Tek bir ölüme sığ-mayız elbette.

Dirliğin saçlarında uçuşan ferahlık kokusu geldi ta buraya kadar yıl-dızların lâhzasından.

Yepyeni şenliklerin müjdesidir bu, anlasana, iyileşecek zaman!



içindekiler    üst ↑     


 



  54  

 



Kıvılcım Vafi   l   Tüm Yapıtlar   l   AYNILIK ADALETİ