DÜŞ YARINI ÜZERİNE YALNIZ BIRAKILMIŞ SÖZCÜKLERİN ESKİ KONUŞMANINA HİTABI  - I



Daha dündü,
gibi dururken kendi ötesi kızıl sevgi bizsiz ve işkilsiz
suçu olan hikâyesiz bir geçmiş
şımarıyor sesinde. Ne kadar da seviniyorsun
yeni koşmaklar yakıştırdıkça birileri geleceğine!

Yorulmasız buluşlara bilim olmayı yeğliyorsun
ayakları kırılmış bir takım koşucusu olmaktansa...

Ne denilebilir!


Yeni dünya çıkınından şık elbiselerle süslendi resmiyet, kutlu olsun haklı ihanetler!
Gönderlere çekildin nihayet!
Fırsatlar silsilesidir çanlı sesleniş
ve minare müjdesidir! Mübarek olsun!
İsterik efendisi inancın
seni korumakla yükümlü artık, sevinebilirsin!

Zaten değil miydi ki
insanlaşma baştan zahmettir?!

Nihayet kanıtlandın sen sana ve özünü eleyerek hafifledin.

Keşfettin her bir eksilmeyi
arttıkça büyük eksiden. Ezberindeki hesap cetveli
oturdu yine eski tahtına beyninin.
- Mülkiyetin özeli yaşama indirgenmeli! Gerçekte,
kendine zengin yaratan başkasının yoksulluğundan
payına taşır doğruluğu,
diye tezledin şimdini
kendi adına,
arınarak tüm yanlışlardan... Tövbeleri muskalayarak
zifaflanırsın yarına döl döş, elbette sözcüksüz çoğalarak.




Ben mi? Kendi kendime mırıldanıp,
yükünü yitirince hiç üzülmeyen hamal gibi
dinlenmesi için tenhalara seriyorum gölgemi!...




Ah oportünizm, alınma,
cılızlığına logos giydirecek değilim karmaşayı sırtlanıp,
sen ki ne kadar da masum kalıyorsun
gündeki ihtiraslardan ve inan bir dilenci misali
sakatlığı görsel şölen kılıyorsun gözümde! Himayesiz!

Şimdilik sağal sevgiler susacağım düş yarını kardeş için başka konuşmalara.

Ey us, ille de lanetlemek gerekirse acizliği, bu görevi
bugünün pörsük yapışkanlığını eline tokalaştırdığı sese bırak ve git okyanusta yıka geleceğini,
hangisinde olursa olsun!

Velhasıl, komünist ahlâk, zevahiri kurtarmak değildir itirazla!...




içindekiler    üst ↑     


 



  160  

 



Kıvılcım Vafi   l   Tüm Yapıtlar   l   SEÇİLMİŞ SERBEST YAZILAR