LİRİK SÖZ DANSI'NDA SON SAHNE


 
Ben çok üzgünken burkuldu tutunuş ve sen o zamanlar adını almamıştın daha.

Her canlı bir zamandır. Vücut buldun. Ay parlaklığında sınadın ilkyaşın büyüklüğünü.

Senden epey önce, hengâmede, orda, bir ölü bendim. Milyon ölü azdı.

Uçurtmaların rüzgar şevkinden kaldım geriye. Eksiğim.

Tamamla beni.

Saygı büyür su üstündeki kırmızı şeffaflıktan, al bunu, ekle ömrüne ve doğ.

Kışa rağmen yeşermek başkadır. Ne iyi ettin.

Uzat sesini.

İster bir tin, ister bir ten, farketmez.

Senin için harcadım tüm hünerlerimi, şimdi ihtiyacım var sana son çiçek üstünde!

Aç beni.



 
 

yazarın diğer yazıları     yazı köşeleri     başa dön