YAŞAM ARTIKLARI - II

 


KENDİ UZAKLIĞI


Çok gün mirası uluorta rezilliktir, övüncesiz. Yüzündeki ayna kir tutmuş. Kır ve çekil yaşamdan. Görünen o ki, süründükçe kısalıyor azmin.



 
ÇOCUKSUZ BİR OYUN

İzsiz bir çocuk koşusu; en güzeli bu. Alkışlar sarkıyor  gökten zinde bir ışık beraberinde.  Buna hakim bir kadın kalabalık üstünde suret büyütüyor biriktirdiği ömrünü emzirerek.



 
GÖLGENİN VÜCUT BULMA REDDİ

Daralma ivmesi sürüyor. Şimdi saat kaç? Bu hangi gece? Buruşan ten alametine temas sağlıyor kımıltı. Yine de patavatsızca örtünüyor tin. Kabul görmüyor öze bürünme.



 
MAKBUL SIÇRAMALAR

Hepten taşınıyor mutluluk. Yol farkında bile değil yükünün.



 
KAÇINILMAZ
 
Seni bekliyorum.

 


yazarın diğer yazıları     yazı köşeleri     başa dön