SÖZ TUTULMASI



Güneş ne ki, tutuldu mu söz elim ağlar, dil ne ki.

Soy uykuyu ve ört kendinle.




Kırıntıları yaşamak hevesi yakarışlara sığınaktır; bütüne yapış.

Süs kırıldı. Ağlamak zahmettir, şikâyet de.



Hiçe saklanmış insan darlığında  biçimlenmez ışık.

Kör üzüntü zavallanır bekledikçe..

Duvara kurşunlanmış insan izi mazeret uydurmaz. Kendidir. Ufalanır taş hırsından.

Yağmurunu geri isteyen bulut çiçeğe merhamet göstermez, haklıdır, çünkü ölü üstünedir serpilmesi çiçeğin.


Tüm bunlar içindir ki, ölümüne doğmak edeptir varlıkta.


(29 Mart 2006)

 

yazarın diğer yazıları     yazı köşeleri     başa dön